دقیقا امروز ( ۸ خرداد ) ۲۱ سال از عمر من گذشت ! عمری که ۲۱ سال از اون رو زمین و زمان به خاطر من چرخیدن و دیری نخواهد گذشت که خواهند ایستاد ! الان که دارم این پست رو می نویسم دقیقا ۲۱ سال یا ۷۶۷۱ روز یا حتی دقیقتر ۱۸۴۰۹۲ ساعت یا ۱۱۰۴۵۵۲۰ ثانیه یا … از عمر من می گذره ( طبق روایات نقل شده از مادر بزرگ و مادر گرامی بنده دقیقا روز ۸ خرداد ساعت ۱:۱۵ بعد از ظهر به دنیا اومدم یعنی دقیقا ۱۲ ساعت دیگه وارد ۲۲ سالگی می شم و ۲۱ سالگی رو پشت سر می ذارم ) . شاید امسال تنها ترین روز تولدم باشه . هیچ کسی به غیر از پدرم در کنارم نیست !

امروز از فرط دلتنگی خودم رو از این حال و هوا جدا کردم و رفتم جایی که ۲ , ۳ سال از بهترین خاطرات عمرم رو با دوستانم در اونجا گذروندم . کوچه و خیابون دوران دبیرستان . تقریبا ۲ ساعتی اون حوالی پرسه می زدم و یکی یکی خاطرات رو با تنهایی هام ورق  زدم . در ادامه منظره ای از دفتر خاطرات رو بعد از ۶ سال می بینید :

به هر حال هرچی که هست تولدم مبارک :دی

کوچه ای که روزگاری مدرسه ما توش بود . سر این کوچه معمولا وعده گاه بچه ها بود . صبح کله صحر ساعت ۷:۳۰ همه سر این کوچه جمع بودیم

مسیر رسیدن به کوچه مدرسه ! معمولا بعد از تجمع سر کوچه مدرسه هر کس به نوبه خودش چند صد باری این مسیر رو متر می کرد . البته متر کردن بهونه ای بیش نبود

اینجا هم مسیر متراژ خیابون مدرسه بود . این یارو اون ور خیابون زمان ما هم بعد از ظهرها بساط داشت ! با توجه به فصل باقالی و بلالی و لبو همیشه داغ داغ رو گاریش بود

این ایستگاه هر روز ظهر بعد از مدرسه پاتوق بچه ها بود . همه از همه جا و از همه مدرسه ها میومدن . دختر و پسر …..

و اما اینجا ! یه محل خاص برای من ! اینجا پاتوق تنهایی های من بود ! هر روز قبل از ساعت ۷:۳۰ که قرارمون سر کوچه بود من اینجا تنهایی به این تابلو تکیه می دادم .

و از اون روزا ۶ سال می گذره و همه چیز تغییر کرده ! من , بچه ها , صفاها , صمیمیت ها , معرفت ها و قول قرارها و … وتنها چیزی که از اون روزا به یادگار مونده همین ایستگاه و خیابون و کوچه و پیرمرد بلالی فروشه

یا گذشته شاد باد